دانش قدرت است·تاریخ میراث است

کانن واقعیت‌های عینی اورلیون را در هشت بخش سامان می‌دهد

Mad Boys

Mad Boys نامِ بهایی است که در وعده‌ی قدرتِ اورلیون پنهان شده: جادو توانایی‌های انسان را گسترش می‌دهد و هم‌زمان خودِ او را به‌تدریج به حساب‌ها، نقش‌ها، اشتهاها و همان کارکردی فرو می‌کاهد که افسون را تغذیه می‌کند.

جنون به‌مثابه هزینه‌ی سامانه

در کتاب مقدس روسی جهان، Mad Boys به‌عنوان یک محفل، قبیله یا لقب میخانه‌ای درون‌جهانی معرفی نمی‌شود. این یک تز طراحی است که مستقیماً در ساختار جهان نوشته شده. مانیفست پیوند را بی‌ابهام بیان می‌کند: جادوگران طلا دیوانه می‌شوند، خردشان عقب می‌نشیند تا جایی که از طریق «حساب‌ها» و نقش‌ها زندگی می‌کنند؛ هر جادوگر یک هیولای بالقوه است و بهای جادو خودِ ذهن است. بنابراین عنوان پروژه فشاری را توصیف می‌کند که از پیش درون اورلیون فعال است، نه برچسبی که از بیرون به جهان چسبانده شده باشد.

این فشار بسیار فراتر از طلاست. اورلیون بارها قدرت را دارایی‌ای می‌بیند که بدهی متناظر خود را دارد. طلا به میل با جنون پاسخ می‌دهد؛ خون زندگی را به نیرو تبدیل می‌کند؛ حافظه می‌تواند دانش را با فرسودن هویت حفظ کند؛ استخوان کارکرد را نگه می‌دارد و پیوند با روح زنده را سرد می‌کند؛ توهم واقعیتی قابل استفاده می‌خرد و اصل را نامطمئن‌تر می‌سازد؛ قرارداد با واگذاری آزادی قدرت را پایدار می‌کند. الگوی اصلی، مجازات پس از افسون نیست؛ دگرگونی در اثر استفاده است. جادوگر با آموختن یک مجرا زنده می‌ماند و خودِ مجرا کم‌کم به او می‌آموزد مانند آن فکر کند، رفتار کند و ارزش‌گذاری کند.

طلا این الگو را از همه روشن‌تر نشان می‌دهد، زیرا گیلدگلید از پیش جهان را از راه دفترهای حساب می‌فهمد. خون هیولا به ارز بدل می‌شود، ارز به ظرفیت آیینی و شهر شکار را هم‌زمان به اقتصاد و محراب تبدیل می‌کند. در چنین منطقی جنون لازم نیست به شکل فریادهای بی‌معنا دیده شود. می‌تواند شبیه مهارتی بی‌نقص باشد که به یک کارکرد واحد محدود شده: شمردن، چانه‌زدن، تکرار نقش، بهینه‌کردن قربانی یا دیدن هر رابطه به‌عنوان یک ردیف دفتر. انسان ممکن است درست در همان لحظه کارآمدتر شود که توانایی‌اش برای انتخابِ چراییِ عمل کمتر می‌شود.

از همین رو خود عنوان از نظر مفهومی مهم است. پرسش مرکزی اورلیون این است که آیا اراده می‌تواند آزاد بماند وقتی سامانه‌ها یاد گرفته‌اند رفتار قابل پیش‌بینی را پاداش دهند. جادوگر «دیوانه» حالت افراطی این وضعیت است: پیشرفت و اعوجاج به یک جاده بدل می‌شوند. تفتیش عقاید خاکستر سفید جادو را عفونت می‌نامد، چون این تبدیل را می‌بیند و با عقیم‌سازی پاسخ می‌دهد؛ گیلدگلید خطر را می‌پذیرد، چون همان تبدیل هزینه‌ی بقای آن را می‌پردازد. هیچ‌یک از این پاسخ‌ها قانون بنیادین را از میان نمی‌برد. قدرت همواره می‌کوشد کاربر خود را به سازوکار استمرار خویش بدل کند.