Aurelion
Isang mundo kung saan maaaring presyuhan ang Panahon, maaaring maging pera ang dugo, at bawat kabihasnan ay isang pagtatangkang sagot sa Dakilang Kawalan. Nabubuhay ang Gildglade sa sugat kung saan nabigo ang mga sagot na iyon.
Ginto Laban sa Dakilang Kawalan
Nakuha ng Aurelion ang pangalan nito mula sa dalawang ideyang ayaw paghiwalayin ng mundo: ginto at panahon. Pinagdurugtong ng sinaunang pinagmulan ang aureus, wika ng ginto, at aeon, wika ng panahon, at kumikilos ang setting na para bang batas ng kalikasan ang larong-salitang iyon. Ang yaman ay hindi kailanman yaman lamang. Sinusukat ng ginto ang mga taon, buhay, pananagutan at kapangyarihan; maaaring pumasok ang dugo sa parehong talaan; maaaring imbakin ang Alaala; maaaring ipataw ang isang Tungkulin na para bang pisikal itong bigat. Kaya ang sobrenatural ay hindi ikalawang mundong nakapatong sa pang-araw-araw na buhay. Ito ang nakatagong accounting kung saan nagpapatuloy ang ordinaryong buhay.
Inilalarawan ng pinakamatandang kosmolohiya ang pag-iral bilang sunod-sunod na bigong pagtatanggol laban sa Dakilang Kawalan. Sinagot ni Apollo ang hindi-pag-iral sa pamamagitan ng Harmoniya at nilikha ang mga Elf, mga nilalang na napakaperpektong akma sa kanilang Tungkulin kaya halos walang puwang ang pagpili. Sinagot iyon ni Cybele sa pamamagitan ng Estruktura at nilikha ang mga Dwarf, na nagpatatag sa mundo sa materya, pormula at makinarya. Ipinakilala ni Dionysus ang mapanganib na baryableng hindi kayang tanggapin ng alinmang sistema: personal na Panahon, na nararanasan sa pamamagitan ng Katawan, nagiging Alaala at pagkatapos ay pagpili. Minana ng mga Tao ang kalayaang iyon. Minana rin nila ang kasakiman, ang pagnanasang pantao na maaaring gawing mekanismo muli ang kalayaan.
Walang lugar na mas malinaw ang kontradiksiyong iyon kaysa sa Gildglade. Nakatayo ang hilagang daungan sa nasirang Separation Node, isang natitirang konsentrasyon ng lumang Makina. Nang ialay ng lungsod ang sarili sa Gintong Kaayusan, muling nagsimulang kumilos ang Node. Nahila ang mga halimaw patungo sa mga dungeon nito; pinatay sila ng mga mangangaso; ang dugong ibinuhos ng kamay ng tao na pinakikilos ng kasakiman ay naging ginto. Natutunan ng lungsod na pakainin ang sarili sa parehong prosesong nagpapalakas sa sugat sa ilalim nito. Tinapay, pader, mahika, kapangyarihan ng ritwal at pag-asang makamit ang kalayaang pampolitika ay lahat maaaring bilhin gamit ang substansiyang ang produksiyon mismo ay nagsusulong sa kapahamakang gustong takasan ng lungsod.
Dahil dito, ang Aurelion ay mas kaunti tungkol sa labanan ng mabuti at masama at mas higit tungkol sa kasaysayan ng mga solusyong nagiging sarili nilang kabayaran. Nais ng Reyna ng mga Diwata na muling isulat ang mga banal na Tableta; tinitipon ng Madilim na Panginoon ang itinatakwil at nililimot ng mundo; isterilisado ng mga Puting Hari ang mahika na para bang may impeksiyon ang realidad; ginagawang kredito ng mga mangangalakal ang digmaan, at ginagawang propesyon ng mga mangangaso ang apocalypse. Gumagalaw ang tono nito sa pagitan ng dark fantasy, alamat, absurdidad at itim na katatawanan dahil ang mga taong nabubuhay sa loob ng makinang ito ay nag-aasawa, nagyayabang, nakikipagtawaran at umiinom pa rin. Malawak ang mundo, ngunit personal ang sentrong tanong nito: kapag bawat sistema ay nag-aalok ng kaligtasan kapalit ng pagiging bahagi ng sistema, ano ang natitira sa isang pagpiling tunay na iyo?
