Ang mga Patay
Ang mga patay ay hindi mga taong nagpatuloy lamang na mabuhay. Sila ay mga Katawang inalisan ng Panahon, kaya residual na Tungkulin lamang ang naiwan: isang martsa, bantayan, utos na inuulit matapos mawala ang Alaala at Kalooban.
Kapag Mas Matagal ang Galaw kaysa Panahon
Sa Aurelion, hindi patunay na natalo ang kamatayan ang isang gumagalaw na bangkay. Patunay ito na maaaring mabuhay ang galaw lampas sa bagay na minsang nagbigay rito ng kasaysayan. Inilalarawan ng pormal na Siklo ang mga patay bilang mga Katawang walang Panahon. Kapag hindi na dumadaloy ang Panahon sa Katawan, nabubura ang Alaala, nawawala ang Kalooban at kumikipot ang Tungkulin tungo sa pag-uulit. Maaari pa ring magbantay ang patay na sundalo dahil isang Tungkulin ang pagbabantay. Hindi ito mapapagod sa utos, muling magbibigay-kahulugan sa layunin ng digmaan o magpapasyang dapat buksan ang tarangkahan. Ang sindak ay hindi bangkay na umaasal na parang tao; ito ay gawaing nagpapatuloy matapos mawala ang taong gumawa nito.
Ito ang dahilan kung bakit ibang kategorya ang mga patay kaysa mga Lich. Sadyang pinananatili ng Lich ang Alaala at sariling itinakdang Tungkulin sa pamamagitan ng artipisyal na kapalit ng Panahon. Wala sa dalawang iyon ang pinananatili ng ordinaryong patay. Nakasalalay sa ritwal, necromancy at panlabas na organisasyon ang patuloy nilang kilos. Sinasabi ng atlas ng relihiyon na hindi sila tunay na “naniniwala”; pinaglilingkuran sila ng mga Bneist, pari ng mga Buto, at inaayos sa pamamagitan ng mga abbot ng necropolis at malamig na koro. Kayang magbangon ng formation, magtahi ng mga katawan at lumikha ng patay na paladin ang mga kultong iyon. Kaya hindi lipunan ng mga patay ang hukbo. Isa itong sistemang pinananatiling sabay ang residual na mga Tungkulin ng mga buhay o mas mataas na undead na operator.
Ipinapakita ng Madilim na Gubat kung ano ang nagiging anyo ng ganitong sistema sa malawak na sukat. Inilalarawan bilang napakalaki ang puwersa nitong patay, ngunit nakatali sa teritoryo. Habang lumalayo sila sa rehiyong nakagapos sa kadiliman, mas mabilis silang nawawalan ng cohesion at gumuguho. Ipinapakita ng kuwento ng mga patay na paladin ni Koschei ang parehong batas sa maliit na anyo: bumangon ang mga kabalyero mula sa burial mound, nagmartsa palabas at naging alikabok habang lumalaki ang layo sa kanilang hilagang anchor. Maaaring napakarami at nakapangingilabot ang undeath nang hindi malayang sakupin ang mundo, dahil ang kapangyarihang nagpapanatiling gumagalaw sa bangkay ang parehong kadena na pumipigil dito na maging bagong buhay na kaayusan.
Kaya naghaharap ang mga patay ng hindi komportableng metapisikal na tanong sa mga tagamasid na Tao. Kung kayang panatilihin ng Katawan ang tindig, karahasan at pagsunod matapos mawala ang Alaala, gaano karami sa ordinaryong buhay panlipunan ang Tungkulin na dati pa? Ang sundalong sinanay sa pag-uulit ng utos, clerk na inuulit ang form, paring inuulit ang tugon - buhay pa rin silang Tao dahil mababago sila ng Panahon at kayang putulin ng Kalooban ang huwaran. Walang kayang putulin ang bangkay. Sa Aurelion, hindi katahimikan ang pangunahing kahulugan ng kamatayan. Ito ang sandali kung kailan nagiging perpekto ang pag-uulit.
