Aktorzy Aurelionu
Obsada Aurelionu jest zarazem mapą jego władzy i świadectw: pierwotne formuły, ludzcy władcy, nieludzcy przywódcy, siły ponadnarodowe, tajne urzędy i świadkowie, których stronnicze zapisy stają się Legendami, poprzez które poznaje się świat.
Kto rządzi, kto pamięta
Indeks Aktorów nie jest zwykłym spisem postaci. Aurelion zawiera istoty działające na radykalnie różnych skalach, a źródło celowo umieszcza je w jednym rejestrze: pierwotnych bogów definiujących ery, władców kontrolujących instytucje, nieludzkich przywódców ucieleśniających rozbite ludy, ponadnarodowe moce zachowujące się jak państwa oraz zwykłych świadków, których notatniki mogą być jedynym ocalałym dowodem zdarzenia. Rezultatem jest mapa sprawczości. Pytać, kim jest aktor w Aurelionie, to także pytać, jakim rodzajem przyczynowości potrafi rozporządzać.
Na najwyższym poziomie stoją Apollo, Kybele i Dionizos — nie tylko boskie osobowości, lecz formuły Porządku, Struktury i wolności. Ludzkie rządy rozpadają się następnie na różne formy polityczne. Simaly III ucieleśnia Białą Koronę; Imperium Czarnego Słońca prowadzi hierarchia solarna z Arcykapłanem Nocturnem jako możliwą twarzą osobową; Miasta Burzy odpowiadają przed radami kapitanów i okresowo wybierają Pierwszego Kapitana; Dynastia Smoczej Kości nazywa Cesarza Kości Bo Zhena II; Republiką Trzech Monet rządzą domy bankowe i audytorzy, a Basel IX służy w tekście źródłowym jako spersonifikowany najwyższy audytor. Nie wszystkie te imiona są równie biograficzne. Niektóre to realni władcy, inne urzędy obdarzone twarzą, by system mógł przemawiać.
Lista nieludzka działa tak samo. Pani Miorel jest zachowana jako Ostatnia Tkaczka Lasu; Rekursor Żelaznych Uli to kuźnia, która stała się wystarczająco inteligentna, by rządzić ruinami; Khurg Grzmiący Głos przemawia za Czerwonym Wiatrem, nie jednocząc wszystkich orków i goblinów; Książę Ravendr przewodzi wampirycznej Pamięci luster; Syndyk niesie pamięć kolonii szczurzego ludu; Pożeracz Kamienia jest pamiętany jako pradawny patriarcha trolli. Ponad zwykłą polityką frakcji stoją Królowa Wróżek, Mroczny Władca i Kościej — każdy zdolny przeorganizować całe regiony i żaden niepasujący wygodnie do kategorii króla.
Na końcu pojawiają się ludzie, dzięki którym Kodeks w ogóle jest możliwy: Najwyższy Zwierzchnik Rady Gildglade, przywódca Krwawego Polowania i Strażnik Tajemnic; inkwizytorzy Arno, Bonnar i Farrian; kupiec Ioann Siverus; Kapitan Oldren; bezimienny pielgrzym z południa; Mezgrin i inne postacie przywiązane do pojedynczych zdarzeń. Ich znaczenie jest epistemiczne. Granica widziana przez inkwizytora, burza opisana przez kapitana i targ zapisany przez skonfiskowanego kupca nie są wymiennymi prawdami. Indeks Aktorów mówi więc czytelnikowi nie tylko, kto porusza historię, ale także czyje oczy odpowiadają za każdą jej wersję.
