Hierarchia Magów
Magia jest na tyle powszechna, by podtrzymywać wsie i państwa, lecz wielkość pozostaje bezlitośnie rzadka. Aurelion rozróżnia ludowych praktyków, wyszkolonych magów, nazwanych Magów, niemal mitycznych Czarodziejów i boskie naczynia zarówno według możliwości, jak i liczebności.
Większość magii jest mała
Hierarchia magów Aurelionu istnieje po to, by świat nie traktował każdego użytkownika zaklęć jak czarodzieja pola bitwy. Pierwszy poziom tworzą zielarze, szamani, mędrcy i inni lokalni praktycy. Wspierają wsie, pogrzeby, rytuały klanowe i codzienne przetrwanie. Źródło szacuje około jednego takiego praktyka na trzystu–czterystu mieszkańców — rzędu ćwierć miliona w szerszym świecie. Ich osobista moc jest niewielka, lecz cywilizacja natychmiast zauważyłaby ich zniknięcie, ponieważ tworzą magiczną infrastrukturę zwykłego życia.
Drugi poziom obejmuje wyszkolone wiedźmy, wieszczów, praktyków żywiołów i porównywalnych zawodowych magów. Szacuje się ich na około jednego na pięć–dziesięć tysięcy mieszkańców, czyli dziesiątki tysięcy w Aurelionie. Z tej populacji rekrutują się kadry gildii, świątyń, akademii i służb państwowych. Magowie trzeciej rangi różnią się jakością równie mocno jak stopniem: może jeden na milion ludzi, zaledwie kilkadziesiąt żyjących jednocześnie. Żyją dość długo i działają na takiej skali, by stać się nazwanymi postaciami historycznymi. Jeśli kronika nazywa kogoś Magiem w mocnym technicznym sensie, tytuł ma oznaczać, że historia zaczęła wyginać się wokół jednostki.
Czarodzieje czwartej rangi są jeszcze rzadszym zjawiskiem — być może trzech do pięciu żyjących w obecnej epoce. Ich działania opisuje się jako prawdziwe cuda, ponieważ są indywidualne, nierozdzielne i trudne lub niemożliwe do odtworzenia jako zwykłą technikę. Piąta ranga to magia boska: naczynia S i S+, których moc nie jest tylko zestawem zaklęć, lecz naturą noszącej je istoty. Źródło zakłada może jedno lub dwa takie naczynia na epokę, a nawet one mogą szybko się wypalić, ponieważ ciało mieści prąd większy niż zwykła osobowość.
Sama ranga nie wyjaśnia maga. Źródło rozdziela cztery jakości: zapas many, wiedzę, talent do złożonego tkania oraz moc — liczbę działań, które można utrzymywać jednocześnie. Mogą być skrajnie asymetryczne. Uczony może rozumieć strukturę, której nie ma siły utkać; inny mag może mieć ogromny zapas, lecz tylko prymitywną technikę. Dlatego wyżsi magowie nie są po prostu większymi bateriami. Najsilniejsi potrafią używać magii niskiej rangi niemal intuicyjnie, utrzymując tarcze, aury i proste przyzwania przy znikomym względnym koszcie, podczas gdy uwagę zachowują na jedną operację, która czyni ich historycznymi.
