Panteon Magów
Panteon Magów nie jest listą bogów, lecz galerią ludzi pokazujących, czym każda kultura magiczna może stać się na swoim krańcu: księgowymi złota, żywymi teatrami, inżynierami kości, władcami burz, sędziami losu i boskimi naczyniami.
Kiedy szkoły stają się ludźmi
Hierarchię magiczną Aurelionu najłatwiej zrozumieć, gdy przypisze się ją do imion. Panteon Magów robi właśnie to: zapisuje reprezentatywnych praktyków najważniejszych kultur magicznych i pokazuje, jak szkoła zmienia się wraz z nasileniem talentu, instytucji i ceny. Gildglade oferuje chyba najczytelniejszą progresję. Alchemik Mezgrin to nazwany mag łączący pracę ze złotem z techniką oneiryczną i przypisywaną mu „Maską Skarbnika”. Ponad zwykłym mistrzostwem stoją postacie takie jak Zlatorok Rachmistrz, którego żyły stały się złotymi rzekami, oraz Beztwarzowa Aktorka, scenistka, o której mówi się, że stała się samym teatrem. Ich tytuły nie są ozdobą. Każdy wyraża deformację wpisaną w szkołę.
Wschodnie akademie tworzą inny rodzaj wielkości. Archimedyk Kości „przepisuje” wojowników dzięki zachowanym umiejętnościom i Strukturze; Cesarz Szkieletowych Chórów kontroluje ogromne zespoły nekromantyczne; Wieszcz Spod Czaszki pozostaje formalnie niżej rangą, lecz posiada unikalną technikę opartą na żywej czaszce-wyroczni. Tradycja Czarnego Słońca przechodzi od tłumienia pola bitwy i ognia ofiarnego ku byciu naczyniem: Inkwizytor Farrian z Popiołu potrafi łamać pola magiczne, Płonący Prokurator staje się żywym piecem, a Marahil, Naczynie Słońca, przestaje być jedynie potężnym magiem, gdy ciało staje się skorupą dla boskiego prądu.
Miasta Burzy i Republika pokazują jeszcze inne drogi. Nawmach Aeolius tworzy suche korytarze przez burze; Kapitan Stu Burz wiąże się z pogodą na skalę niedostępną zwykłym nawigatorom; Śpiewak Słonego Księżyca dowodzi pływami mimo formalnie niższej rangi. W Republice Sędzia Trzech Piór może skazywać armie przez przysięgi i magię prawną, a Bankier-Wyrocznia Stigmarius czyta przyszłość z odsetek. Tradycje północne są bardziej zbiorowe: Lodowy Krąg Leśny może składać się tylko z praktyków niższej rangi, a razem osiągać efekt maga; Trzynastu Zamarzniętych zmienia się w kolumny lodu i wspólnie uzyskuje rezultaty skali czarodzieja.
Panteon ostrzega więc przed odczytywaniem rangi jako prostego numeru obrażeń. Unikalna technika, miejsce mocy, rytuał zbiorowy albo urząd instytucjonalny mogą znaczyć tyle samo co osobisty zapas energii. Panteon pokazuje również cenę magii. Najbardziej pamiętani praktycy często stali się nieodróżnialni od własnej metody: złoto w żyłach, ogień w ciele, teatr bez twarzy, chór bez jednego gardła. W Aurelionie magiczna wielkość rzadko jest historią kogoś, kto opanował szkołę bez konsekwencji. Jest historią tego, jak daleko człowiek może zajść, zanim szkoła stanie się człowiekiem.
