Magia Śmierci i Kości
Magia Śmierci i Kości nie przywraca życia. Zachowuje to, co po życiu nadal jest użyteczne: Pamięć w zmarłych i Funkcję w roli, którą mogą wciąż wykonywać. Jej armie są najsilniejsze przy miejscach, które je pamiętają.
Zmarli kontynuują swoją Funkcję
Nekros zajmuje precyzyjne miejsce w Cyklu: Pamięć plus Funkcja. Zmarli są cenni nie dlatego, że śmierć uwalnia ogólną ciemną energię, lecz dlatego, że szczątki mogą nadal przechowywać zapis i otrzymać zadanie. Kość jest szczególnie użyteczna, ponieważ Aurelion wielokrotnie traktuje ją jako Pamięć uczynioną materią. Nekromanta nie musi więc odtwarzać osoby. Szkoła potrzebuje wystarczająco dużo zachowanego wzorca, by martwe Ciało, szkielet albo fragment nadal działały jako coś.
Dwie operacje pokazują to rozróżnienie. Wskrzeszone formacje zamieniają kości w zdyscyplinowane szeregi — nie ożywionych obywateli, lecz Ciała, którym przywrócono Funkcję żołnierzy. Amulety Pamięci Kości mogą wszczepiać umiejętności tak, jakby szczątki nadal pamiętały technikę wystarczająco dobrze, by ją pożyczyć. Wschodnie akademie rozwijają tę samą logikę w konstruowane twory, egzoszkielety i pracę prognostyczną ze smoczą kością. We wszystkich tych przypadkach szkoła jest bliższa archiwum i maszynie niż zmartwychwstaniu.
Skala silnie zależy od kotwicy. Formacja nekros może być potężna w obrębie nekropolii, pola bitwy, ruin albo innej strefy nasyconej zachowaną Pamięcią i Funkcją; z dala od tej kotwicy skuteczność gwałtownie spada. Ta słabość geograficzna wyjaśnia powtarzający się wojskowy wzorzec umarłych Aurelionu: ogromna głębokość lokalna, słaba projekcja dalekiego zasięgu. Źródło mówi to gdzie indziej brutalnie: martwi nie potrzebują chleba, ale potrzebują pana, a także miejsca, które pamięta, czym powinni być.
Praktyk płaci temperaturą duszy, emocją i zależnością. Długie użycie czyni maga chłodnym, coraz bardziej oswojonym ze szczątkami i coraz mniej zdolnym pracować bez umarłych. Szkoła może wyglądać, jakby „oszukiwała” Prawo Ceny, ponieważ zwłoki ponoszą koszty, które w innym wypadku ponieśliby żywi uczestnicy, lecz nadal pozostaje w Równowadze: śmierć wymieniana jest na śmierć, a infrastruktura potrzebna do utrzymania armii sama staje się ograniczeniem. Dlatego liszostwo jest sąsiednie, lecz odrębne. Lisz uczynił logikę nekromantyczną trwałą we własnej jaźni; zwykły nekros nadal stoi poza archiwum, którym dowodzi.
