Geografia Magii
Magia w Aurelionie ma geografię, ponieważ każda szkoła posiada kotwicę. Złoto i teatr nasilają się wokół Gildglade, kość na Wschodzie, burza na morzu, natomiast Biały Płomień podróżuje wraz z instytucjami zbudowanymi do tłumienia innych rodzajów magii.
Moc należy do miejsca
Aurelion nie ma neutralnego krajobrazu magicznego. Ta sama praktyka zmienia siłę, niezawodność, a nawet znaczenie po przeniesieniu z dala od miejsca, które ją zasila. Magia Złota jest najpełniejsza w Gildglade, ponieważ miasto leży nad Węzłem Rozdzielenia, skupia złoto z krwi i przeplata artefakty z własnymi ulicami. Magia Teatru korzysta z tej samej przewagi: zainscenizowana dzielnica, publiczność, maska i Węzeł mogą wspólnie podtrzymywać tę samą fikcję. Rezultatem jest lokalny „reaktor” zdolny do efektów, które stają się znacznie mniejsze, gdy mag opuszcza miasto i jego gospodarkę rytualną.
Inne regiony rozwijają równie specyficzne ekologie. Zamarznięta Północ zachowuje druidyczny lód, żywą elficką architekturę i tradycje lustrzanego lasu. Dynastia Smoczej Kości buduje akademie, konstrukty i wyrocznie wokół szczątków przechowujących pradawną Pamięć. Miasta Burzy zamieniają wiatr, mgłę i fale w religię nawigacji, osiągając nadzwyczajną kontrolę na morzu i znacznie słabszy cień tej samej mocy na lądzie. Imperium Czarnego Słońca przekształca ogień ofiarny w masową liturgię; Republika Trzech Monet zamienia kontrakty i instytucje w magię strategiczną; Biali Królowie specjalizują się w antymagii, której najsilniejsza forma towarzyszy zdyscyplinowanym formacjom inkwizycyjnym.
Ta geografia nie jest wyłącznie kolorytem ani regionalną specjalizacją. Wynika z Prawa Bliskości: moc rośnie w pobliżu swojego źródła. Złoto wzmacniają Węzły i skarbce, krew — miejsca egzekucji, kość — nekropolie, Pamięć — lustra i teatry, kontrakty — kancelarie, antymagię — inkwizycyjne ognie. Kampania ma więc logistykę magiczną. Wyprowadzenie wschodniej formacji kości z dala od jej kotwic, floty burzy na suchy ląd czy magów Gildglade daleko od Węzła nie tylko im przeszkadza; zmienia ilość rzeczywistości, którą ich praktyka może niezawodnie kontrolować.
Mapa polityczna jest zatem także mapą miejsc, gdzie określone układy z istnieniem najłatwiej zawrzeć. Państwa bronią nie tylko granic, lecz warunków: pól grobowych, portów, świątyń, archiwów, targowisk, dróg rytualnych i pomieszczeń, w których można zgromadzić właściwy rodzaj mocy. Najsilniejsza tradycja wojskowa może być słaba na niewłaściwym terenie, a niewielka lokalna szkoła może stać się przytłaczająca we własnym przygotowanym środowisku. Rozumieć geografię magii to rozumieć, dlaczego wojny Aurelionu toczą się o sanktuaria, porty i ruiny równie często jak o miasta.
