Aurelion'un Eserleri
Eserler Aurelion'un taşınabilir hâle gelmiş Hafızasıdır. Bazıları ev tılsımı, bazıları askerî kalıntı, bir avuç kadarı ise bütün çağların artığıdır; değerleri kahramanların yerini almakta değil, eski İşlevleri yeni ellere taşımaktadır.
Tarih Bir Nesneye Dönüştüğünde
Aurelion'un eser geleneği basit bir fikirden başlar: nesneler hatırlayabilir. Elf ağları, cüce ocakları, insan savaşları, kültler, hanedanlar ve felaketler yalnızca harabe bırakmaz; içinde bir tekniğin, yükümlülüğün ya da daha eski dünyanın bir parçasının hâlâ kullanılabildiği nesneler de bırakır. Eser Grimoire'ı bu yüzden bilinçli biçimde önemsiz tılsımlardan bölgelerin kaderini değiştirebilecek kalıntılara kadar uzanır. Bir eser doğrudan ontolojik kuvvette yaşayan bir Lorddan ya da büyük kahramandan zayıftır; fakat amacı bu değildir. Önemi, gücün yaratmayan biri tarafından taşınabilmesi, miras alınabilmesi, çalınabilmesi, satılabilmesi ve kullanılabilmesidir.
Rütbe merdiveni bu toplumsal ölçeği görünür kılar. F derecesi nesneler küçük araçlardır: koruyucu yapraklar, şans sikkeleri, düdükler ve doğaçlama tılsımlar. E ve D dereceleri topluluk ve askerî ekipmana dönüşür. C kalıntıları savaş alanını değiştirebilir ya da duvar yaratabilir. B kült nesneleri bir geleneğin otoritesini taşır. A derecesi 'çağ kalıntıları' harabeleri uyandırabilir, mekânı çarpıtabilir ya da eski elf ve cüce etkilerini stratejik ölçekte yeniden üretebilir. S derecesi eserler tarihin kıyısında durur: Kybele'nin Tacı, Unutuş Tableti, Taş Ananın Gözü, Kemik Rüzgârı Küresi, Vampir Kan Tacı. Son Ritüelin Parşömeni normal ölçümün dışında listelenir; çünkü önemi yalnızca savaş gücü değil, dünyanın son düzenini değiştirebilme kapasitesidir.
Eserler farklı kültürlerin geçmişi nasıl tercüme ettiğini de gösterir. Hanedan Hafızayı maskelerde ve kemikte saklar. Fırtına kültürleri havayı ve deniz malzemesini silaha dönüştürür. Gildglade teatral tabletler, altın araçlar ve ritüel defterleri üretir. Daha eski elf-cüce kalıntıları Uyumu ve mekanizmayı insan zanaatkârların ancak kısmen anlayabildiği biçimlerde korur. Bu anlamda bir eseri yağmalamak hiçbir zaman kültürel açıdan tarafsız değildir. Aynı nesne avcı için silah, kült için aziz kalıntısı, akademi için patent, Engizisyon için sapkınlık kanıtı olabilir.
Büyüleme, böyle bir gücün ne kadar yaşayacağını belirler. Yalnızca büyücünün kişisel gücüne bağlı bir işlem büyücüyle birlikte ölebilir. Rün ya da rün-tozu temeli nesneyi sahiplerinden ve yüzyıllardan uzun yaşayacak kadar özerk kılabilir; yine de 'sağır' eserler tek bir İşleve kilitlenip sonraki ayarlamaya direnebilir. Aurelion harabelerinin hâlâ tehlikeli olmasının nedeni budur: nesneleri anlayan insanlar gitmiştir, fakat nesneler kendilerine verilen rolleri yerine getirmeyi sürdürür. Araçları hâlâ çalışıyorsa tarih ölü değildir.
