Kertenkele Halkı
Kertenkele Halkı daha eski bir maddi düzenin yaşayan kalıntılarıdır: Zaman içlerinden geçer, fakat kültür onu insanlığı tanımlayan açık uçlu kişisel tarih yerine ayin ve tekrara dönüştürür.
Ritüelle Ölçülen Hayat
Kertenkele Halkı Aurelion taksonomisinde rahatsız edici bir yere sahiptir, çünkü sıradan anlamda neredeyse hiçbir yanları kırık değildir. Kadim biyosferin parçası, sonraki çağlara kadar kalan en eski maddi varlıklar arasında tarif edilirler. Bedenleri, Zamanları ve İşlevleri vardır. En azından insan sınıflandırmasına göre sahip olmadıkları şey, insan İradesinin doğduğu Hafıza ile eylem arasındaki aynı açık aralıktır. Zamanlarına ritüel Zaman denir: geçer, ama zaten bilinen biçimler - yemin, jest, rütbe, miras alınmış görev, tekrar - üzerinden geri döner.
Bir insan kronikçi için tekrar benliğin yokluğu gibi görünebilir. Kertenkele Halkı kaydı daha incelikli bir şey önerir. Geçmişleri başlıca özel otobiyografi olarak saklanmaz; disiplinli süreklilikler içinde taşınır. Kaynak onları kaybolmuş ejderhaların ve kadim imparatorluk düzenlerinin hatırasına bağlar; ejderhalar gittiğinde askerlerinin kaldığını söyler. 'Yürekte güneş' ve 'gözlerde ateş' ifadeleri kelimesi kelimesine ejderha soyunun kanıtı değildir. Eski bir emrin, her kuşak kendinden öncekinin durduğu yerde nasıl duracağını bildiği için yaşadığı askerî bir kültürü tarif eder.
Bu nedenle Kertenkele Halkı yaşayan olarak sınıflandırılırken büyük bir Ruh kaynağı sayılmaz. İşlev güçlü biçimde miras alınır, İradeyi gelenekten ayırmak zordur ve yaşam yeni bir yol üreten bilinçli hatayı nadiren arar. Ancak bu istikrar aptallık diye sunulmaz. İnsan özgürlüğünün tekrar tekrar kültler, vebalar, Altın pazarlıklar ve yorum savaşları ürettiği bir dünyada Kertenkele Halkı karşıt tehlikeyi somutlaştırır: bir uygarlık tam da hayatta kalma koşullarını yeniden icat etmeyi reddettiği için yaşayabilir.
Böylece varlıkları insan metafiziğindeki bir önyargıyı açığa çıkarır. Bir halk başka bir kimliği sürekli seçmeden çağlar boyunca inancı, disiplini, Hafızayı ve sürekliliği koruyabiliyorsa bu İrade başarısızlığı mı, yoksa kişiliğin başka bir mimarisi midir? Kanonik tablo teknik cevap verir: döngüleri normalde Ruhla sonuçlanmaz. Kültürün kendisi tablonun öncülünü kabul etmek zorunda değildir.
